روزگار تنهایی ...
ساعت هنوز خرابه واسه همین بی فایده به دیوار آویزونش نکردم تا نخواد مثه یه اعدامیه آویخته ، از شب تا صب با عقربه های یه وریش نیگام کنه و یاد چهار دیواریه تاریک و نمورم بندازه که نوجوونیم و توش گذروندم . خاطره های گندی که گاهی شیرینه اما نه همیشه !
سیگار می گیرم و عمیق به چیزی که نمیدونم چیه فکر می کنم و بی فایده و آروم آروم آب می شم .
قشنگه نه ؟ چقدر رمانتیک ، یا عمیق و فلسفی ... ؟؟!
تو چی میدونی ؟!
سعی نکن بفهمی . بهت قول نمیدم ، اما اطمینان دارم که ازش سر در نمیاری . تقصیر تو نیست . یکم سخت شدم .
یه دقه گوشی !
دلم می خواد حالا فقط صدای تورو بشنوم . می دونم که موندنی نیستی . ولی صدا ها اینطور نیستند ! خب بگو ...
هنوز هم کتاب می خونم . با این تفاوت که چیزی ازش نمی فهمم ! خط به خط ، صفحه ها رو طی می کنم ، اما وقتی بر می گردم چیزی به یاد نمیارم . اونوقتا گاهی اینطور می شدم . گاهی که پریشونی عذابم می داد ، اما حالا نمی دونم چرا ... واقعا نمیدونم چرا !
حتما ، حتما یه سری بهش میزنم . ممنون .